Ο Πράσινος Δράκος Μέρος 2ο

Τα χρόνια περνούσαν και ο δράκος μεγάλωνε. Ανέβαινε στο λόφο καθημερινά για λίγη ώρα ώστε να βεβαιωθεί ότι όλα ήταν καλά και στη συνέχεια γύριζε στη φωλιά του μαζί με τους υπόλοιπους δράκους.  Μια μέρα ανεβαίνοντας στο λόφο, παρατήρησε να έρχονται από μακριά κάτι παράξενα ζώα. Ήταν μεγάλα και πολύχρωμα. Έμεινε εκεί να κοιτάζει για ώρα μέχρι που πλησίασαν στην άκρη του δάσους. Τότε κατάλαβε πως δεν ήταν ζώα αλλά παράξενα μηχανήματα, μιας και από μέσα βγήκαν άνθρωποι. Κρύφτηκε προσεκτικά και συνέχισε να τους παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Τότε με λύπη του είδε ότι οι άνθρωποι αυτοί άρχισαν να κόβουν τα δέντρα ένα ένα.

- Μα πώς μπορούν να καταστρέφουν έτσι το σπίτι μας; Αναρωτήθηκε. Κάτι πρέπει να κάνω.

Όμως σκέφτηκε ότι δεν μπορεί να βγάλει φωτιές από το στόμα του και ούτε ήταν αρκετά μεγάλος και δυνατός ώστε να μπορέσει να τα βάλει με αυτά τα μεγάλα μηχανήματα που κατάπιναν τα δέντρα μέσα σε λίγα λεπτά. Κάθισε στο λόφο μέχρι αργά το απόγευμα που έφυγαν και μετά γύρισε προβληματισμένος στη φωλιά του. Ένιωθε αδύναμος απέναντι στο θέαμα που είδε και πίστευε ότι δεν ήταν σε θέση να το σταματήσει και αυτό τον έκανε να νιώθει άσχημα και τύψεις προς το δάσος που δεν μπορούσε να το προστατέψει.

Την επόμενη μέρα ανέβηκε ξανά στην ίδια θέση και συνέχισε να παρατηρεί την καταστροφή του δάσους μέχρι αργά το βράδυ. Όσο οι άνθρωποι προχωρούσαν προς το εσωτερικό του, όλο και περισσότερα δέντρα πέθαιναν και ζώα και πουλιά έχαναν το σπίτι τους. Ταυτόχρονα ένιωθε όλο και πιο ανίσχυρος και βυθιζόταν στη θλίψη του. Αυτό συνεχιζόταν για καιρό και η φίλη του η δράκαινα που νοιαζόταν γι’ αυτόν παρατήρησε τη θλίψη στα μάτια του και μια μέρα αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Όταν έφτασε στο λόφο τον βρήκε να κοιτάει τους ανθρώπους για μια ακόμα φορά.

- Πόσο καιρό γίνεται αυτό; Τον ρώτησε καθώς πλησίαζε.

Ο δράκος τινάχτηκε και την κοίταξε.

- Αρκετό, της απάντησε και δεν νομίζω ότι υπάρχει τρόπος να τους σταματήσουμε.

Η δράκαινα παρατήρησε για λίγο τους ανθρώπους και είπε με απορία:

- Δηλαδή φοβάσαι ότι είναι πιο δυνατοί από σένα;

- Είμαι μικρός μπροστά τους και δεν μπορώ να βγάλω φωτιά ή κάτι τέτοιο. Τι μπορώ να κάνω;

- Ναι, αλλά δεν είσαι μόνος σου και σίγουρα δεν προσπάθησες καν.

Τότε ο δράκος κατάλαβε ότι η δράκαινα είχε δίκιο. Τόσο καιρό από το φόβο του δεν σκεφτόταν καθαρά και δεν είχε κάνει καμία πραγματική προσπάθεια να τους νικήσει. Ίσως λοιπόν αυτή να ήταν η λύση στο πρόβλημά τους. Αντί να φοβάται αυτός τους ανθρώπους, να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν τους δράκους.

- Ακολούθησε με, είπε στη δράκαινα και άρχισε να κατεβαίνει το λόφο γοργά. Έφτασε στους υπόλοιπους δράκους και τους εξήγησε την κατάσταση. Στη συνέχεια τους είπε το σχέδιό του και ζήτησε τη βοήθειά τους. Αυτοί αφού άκουσαν προσεκτικά τι είχε να τους πει συμφώνησαν και ετοιμάστηκαν.

- Αύριο το πρωί θα το κάνουμε. Τους είπε στο τέλος και επιτέλους ένιωθε δυνατός και πάλι.

Την επόμενη μέρα το πρωί οι άνθρωποι έφτασαν στο δάσος, όπως κάθε μέρα με σκοπό να συνεχίσουν την κοπή των δέντρων. Μόλις κατέβηκαν από τα αυτοκίνητα τους όμως είδα κάτι που έκανε το αίμα τους να παγώσει. Μπροστά στα δέντρα στέκονταν όλοι οι δράκοι του δάσους και τους κοιτούσαν. Οι δράκοι δεν έκαναν καμία κίνηση να επιτεθούν απλά έκλειναν το δρόμο στους ανθρώπους για να προστατέψουν τα δέντρα. Οι άνθρωποι όμως που δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξή τους τρόμαξαν πάρα πολύ και έφυγαν μακριά από το δάσος μια για πάντα. Άρχισαν να λένε ιστορίες για ένα δάσος όπου ζούσαν τεράστιοι δράκοι που μπορούσαν να βγάλουν φωτιές από το στόμα τους, κάτι που παρόλο που ήταν ψέμα βόλευε πολύ τους πράσινους δράκους μιας και λόγω του μύθου δεν τους ενόχλησε ποτέ ξανά κανείς και έζησαν ήσυχα από τότε μέχρι και σήμερα.

Όταν τελείωσε την ιστορία του, του χαμογέλασα ενθουσιασμένη.
- ήταν μια από τις καλύτερες ιστορίες που έχω ακούσει. Έχεις άλλη να μου πεις;
Ο Δεντρουλης έμεινε για λίγο σκεπτικός.
- Θες να σου πω για τον κίτρινο δράκο με τη φωτεινή ουρα;
- Αμέ! Απάντησα χαρούμενη και βολεύτηκα καλύτερα στον καναπε.