Η Αριάδνη πάει σχολείο

Στη σαβάνα της Αφρικής ζουν πολλές καμηλοπαρδάλεις. Η καμηλοπάρδαλη είναι ένα παράξενο ζώο. Είναι πολύ ψηλό και έχει έναν μακρύ λαιμό και τέσσερα μακριά πόδια, για να μπορεί να φτάνει τα πιο ψηλά κλαριά των δέντρων και να τρώει τα φύλλα τους. Όμως, αν θέλει να σκύψει για να πιει νερό, τα μακριά της πόδια τη δυσκολεύουν. Γι' αυτό πρέπει να τα ανοίγει πολύ, ώστε να σκύβει για να φτάσει χαμηλά και να πιει νερό. Όταν κάνει αυτή την κίνηση, η καμηλοπάρδαλη φαίνεται πολύ αστεία.

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια από τις οικογένειες καμηλοπαρδάλεων, γεννήθηκε μια μικρή ξεχωριστή καμηλοπάρδαλη, που την έλεγαν Αριάδνη. Εξωτερικά έμοιαζε με τη μαμά της καθώς είχε και αυτή μακριά πόδια και λαιμό. Αλλά και ο εσωτερικός της κόσμος ήταν πολύ πλούσιος: είχε χρυσή καρδιά και αγαπούσε όλα τα ζώα. 
Μία από τις αγαπημένες της συνήθειες ήταν να εξερευνεί τον τόπο όπου ζούσε με την οικογένειά της. Σε μία εξερεύνησή της, τράβηξε το ενδιαφέρον της ένα μεγάλο δάσος που υπήρχε εκεί κοντά. Ευτυχώς ήταν ακόμα μικρή και χωρούσε να περάσει ανάμεσα στα δέντρα, οπότε μπορούσε να πάει για εξερεύνηση.
Εξερευνώντας το δάσος, η Αριάδνη γνώρισε πολλά ζωάκια διαφορετικά από εκείνη και έμαθε ότι στο δάσος τα μικρά ζώα πήγαιναν σχολείο, όπου η σοφή κουκουβάγια, η δασκάλα, τους μάθαινε σπουδαία πράγματα. Η καμηλοπάρδαλη ενθουσιάστηκε.
«Μαμά, μπορώ να πάω κι εγώ στο σχολείο;» ρώτησε μια μέρα τη μαμά καμηλοπάρδαλη.
«Φοβάμαι πως αν ψηλώσεις πολύ, δεν θα μπορείς να περάσεις ανάμεσα από τα δέντρα. Όμως, δεν θα πείραζε να ξεκινήσεις και να μάθεις όσα όμορφα πράγματα προλάβεις», αποκρίθηκε η μαμά της.

Η μικρή καμηλοπάρδαλη ενθουσιάστηκε και την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησε για το σχολείο. Το μάθημα γινόταν σε ένα ξέφωτο για να χωράνε όλα τα ζώα. Όταν έφτασε εκεί, είδε πολλά διαφορετικά ζωάκια να κάθονται ήσυχα και να ακούνε τη σοφή κουκουβάγια. Μόλις η κουκουβάγια αντιλήφθηκε τη μικρή καμηλοπάρδαλη, σταμάτησε το μάθημα.
«Τι θα ήθελες, μικρή μου;» τη ρώτησε η δασκάλα.
«Μπορώ να παρακολουθήσω και εγώ το μάθημα, παρακαλώ;» ρώτησε ντροπαλά η Αριάδνη.
«Φυσικά. Όλα τα μικρά ζωάκια είναι ευπρόσδεκτα στο μάθημά μου», απάντησε η κουκουβάγια και της έδειξε πού να καθίσει.
Η καμηλοπάρδαλη ήταν ενθουσιασμένη με το σχολείο και σύντομα έγινε μια από τις καλύτερες μαθήτριες της τάξης. Στα διαλείμματα, της άρεσε να παίζει με τα άλλα ζωάκια και σιγά-σιγά έγινε φίλη με ένα πιθηκάκι, ένα ελαφάκι και ένα κουνελάκι. Ήταν όλα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν την πείραζε καθόλου.
Ένα πρωινό η Αριάδνη άργησε να ξυπνήσει. Όταν άνοιξε τα ματάκια της και κατάλαβε ότι είχε περάσει η ώρα. Τότε, σηκώθηκε γρήγορα-γρήγορα και έτρεξε στο δάσος για να προλάβει το μάθημα. Φτάνοντας, είδε ότι όλα τα υπόλοιπα ζωάκια ήταν ήδη εκεί και έψαξε για τους φίλους της. Τους βρήκε να κάθονται σε μια άκρη του ξέφωτου και ξεκίνησε να πάει κοντά τους. Καθώς έφτανε, τους άκουσε να μιλάνε μεταξύ τους.
«Η καμηλοπάρδαλη δεν ήρθε σήμερα», έλεγε το κουνελάκι. «Λέτε να ψήλωσε και άλλο και να μη χωράει πια ανάμεσα στα δέντρα;»
Τα υπόλοιπα ζωάκια γέλασαν δυνατά.
«Εγώ λέω ότι θα πήγε να πιει νερό και θα στραμπούληξε κανένα πόδι έτσι όπως σκύβει», είπε το ελαφάκι.
«Αλήθεια, αν νιώθετε έτσι, γιατί την κάνετε παρέα; Δεν είναι φίλη σας η Αριάδνη;» ρώτησε με περιέργεια μια αλεπού που τους άκουγε.
«Έλα τώρα! Σιγά μην είναι φίλη μας. Απλά την κάνουμε παρέα γιατί τη λυπόμαστε. Είναι κρίμα να μείνει μόνη της», είπε το πιθηκάκι γελώντας.
Η μικρή καμηλοπάρδαλη, μόλις άκουσε αυτά τα λόγια, άρχισε να κλαίει. Χωρίς να μιλήσει, έκανε ένα βήμα προς τα πίσω έτοιμη να φύγει, αλλά δεν πρόσεξε και πάτησε ένα μικρό κλαράκι. «Κρακ» ακούστηκε, καθώς το κλαράκι έσπασε. Τα ζωάκια άκουσαν τον ήχο και γύρισαν.
Τότε είδαν την Αριάδνη. Από την έκφραση των ματιών της κατάλαβαν ότι είχε ακούσει τι έλεγαν και πάγωσαν. Η Αριάδνη τους κοίταξε μια τελευταία φορά και έτρεξε μακριά.

(Το βιβλίο διατίθεται σε έντυπη μορφή από τις εκδόσεις Λυκόφως, αν θέλετε να δείτε τη συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, όπως εδω).