Πώς γνώρισα τον πρώτο μου δράκο

Απόψε αποφάσισα να σας διηγηθώ πως γνώρισα τον πρώτο μου δράκο που μου διηγήθηκε τα δρακοπαραμύθια. Είναι μια αστεία ιστορία αλήθεια.

Ένα βράδυ πριν καιρό, όταν έβαλα τα αγόρια μου για ύπνο ξάπλωσα στον καναπέ και σκεφτόμουν όλες εκείνες τις δουλείες που είχα να κάνω πριν κοιμηθώ, αλλά ήμουν τόσο κουρασμένη που έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Δεν πέρασαν 5 λεπτά όταν άκουσα έναν παράξενο θόρυβο: τακ τακ. Άνοιξα τα μάτια μου και προσπάθησα να καταλάβω τι ήταν. Μήπως ξύπνησε κάποιο παιδί; Τακ τακ. Ακούστηκε ξανά ο θόρυβος από το παράθυρο απέναντι μου. Κοίταξα προσεκτικά και πετάχτηκα από τη θέση μου. Έξω από το τζαμί καθόταν ένας μικροσκοπικός δράκος και μια μικρή νεράιδα οι οποίοι μου έκαναν απεγνωσμένα νοήματα να τους ανοίξω, αλλά είχα παγώσει από την έκπληξη. Ξαφνικά ο δράκος άρχισε να χτυπάει ανυπόμονα το τζαμί: τακ τακ τακ τακ.

- Μα το κάνουν, θα μου ξυπνήσουν τα παιδιά! Σκέφτηκα και έτρεξα να ανοίξω τρομοκρατημένη.

     Μόλις μπήκαν μέσα η νεραϊδούλα τίναξε τα φτερά της.

- Επιτέλους! Είπε με τσιριχτή φωνή. Λίγο ακόμα και τα μάγια θα λύνονταν!

Πριν καν προλάβω να ρωτήσω ποια μάγια, ο μικρούλης δράκος άρχισε να μεγαλώνει και να μεγαλώνει μέχρι που γέμισε το μισό σαλόνι και εγώ μείνει να τους κοιτάζω δίπλα στο παράθυρο. Η νεραϊδούλα πλησίασε το τζάκι και έκατσε πάνω στο κεφάλι από το κουνιστό αλογάκι των παιδιών.

- Η νεραϊδόσκονη δεν μπορεί να κρατήσει το δράκο μικρό για πολλή ώρα, λίγο ακόμα και θα μας έβλεπε όλη η γειτονιά. Αχ, λίγη ζέστη. ξεπαγιάσαμε έξω μέχρι να μας ακούσεις έτσι όπως κοιμόσουν.  Θα κλείσεις επιτέλους το παράθυρο να ζεσταθούν λίγο τα φτερά μου;

Τότε κατάλαβα ότι στεκόμουν δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο και είχα αρχίσει και εγώ να παγώνω. Το έκλεισα με μιας και πλησίασα τον καναπέ.

- Παρακαλώ, καθίστε. Ήταν η πρώτη χαζή κουβέντα που είπα, γιατί δεν ήξερα τι ακριβώς επέβαλαν οι καλοί τρόποι να πω σε μια νεράιδα και έναν δράκο που εισέβαλαν μέσα στο σπίτι μου από το παράθυρο. Η νεράιδα βολεύτηκε λίγο καλύτερα και ο δράκος προσπάθησε να κάτσει στο πάτωμα μιας και δεν χωρούσε σε κανέναν καναπέ, αλλά με την ουρά του έριξε δυο ποτήρια.

- Λίγο ήσυχα σας παρακαλώ! Είπα θυμωμένα και έτρεξα να δω αν είχαν ξυπνήσει τα παιδιά. Μόλις βεβαιώθηκα ότι δεν είχαν ακούσει τίποτα γύρισα στο σαλόνι και βρήκα τα σπασμένα ποτήρια να πετάνε μαγικά προς τα σκουπίδια. Κοίταξα τη νεράιδα, η οποία κοκκίνισε ελαφρά και μου είπε:

- Σκέφτηκα ότι αν κάτσει να τα μαζέψεις τώρα θα καθυστερήσουμε.

- Θα καθυστερήσουμε με ποιο πράγμα; Ρώτησα μιας και δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα.

Τότε ο δράκος μίλησε για πρώτη φορά.

- Συγχώρεσέ μας που ήρθαμε έτσι απόψε. Καταρχάς εμένα με λένε Δεντρούλη και από δω η φίλη μου η Ανθούλα. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου. Πολλά χρόνια τώρα όλοι οι άνθρωποι θεωρούν τους δράκους κακούς, με αποτέλεσμα όταν μας συναντάνε να μας κάνουν κακό. Θέλουμε αυτό να σταματήσει πλέον και όλοι να μάθουν ότι οι δράκοι είναι καλά πλάσματα γεμάτα αγάπη. έχουμε και εμείς τις οικογένειές μας και τις ζωές μας.

- Εμένα με λένε Δήμητρα, αλλά δεν καταλαβαίνω, εγώ πως μπορώ να σας βοηθήσω;

- Σε ακούσαμε να λες στο γιο σου ότι οι δράκοι είναι καλοί, ότι αγαπάνε και προστατεύουν τα μικρά παιδιά και σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσες να μας ακούσεις και να πεις τις ιστορίες μας.

Ήμουν ακόμα πολύ μπερδεμένη και είχα πολλές απορίες, αλλά δεν ήξερα τι να πω.

- Είσαι πολύ μικρός για δράκος. Του είπα τελικά σκεπτόμενη όλους αυτούς τους δράκους που είχα ακούσει ότι ήταν μεγάλοι σαν κτήρια.

Ο δράκος έδειξε φανερά ενοχλημένος και στριφογύρισε λίγο στη θέση του.

- Είμαι δράκος του δάσους και είμαι μόλις 30 χρονών. Μέχρι τα 50 που θα ενηλικιωθώ θα μεγαλώσω και άλλο. Μου είπε σοβαρά.

- Οι δράκοι του δάσους είναι σαν τους νάνους, πολύ πιο μικροί από τους άλλους δράκους, αλλά τόσο μα τόσο γλυκιοί. Είπε η νεράιδα για να τον πειράξει και του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο.

Ο δράκος δεν της θύμωσε, αντίθετα γέλασε.

- Πόσο ζει ένας δράκος; Ρώτησα ξανά. Είναι δυνατόν να μου λες ότι είσαι 30 χρονών και είσαι ακόμα παιδί;

- Ο χρόνος είναι σχετικός. Οι δράκοι ζουν περίπου 500 χρόνια, αν και ξέρω μια ιστορία για έναν δράκο που είχε φτάσει τα 800.

- Μάλιστα, και δηλαδή τώρα τι; θα μου πείτε ιστορίες;

- Ναι, θα σου πούμε μερικές για να μάθεις για μας, αν θέλεις και εσύ φυσικά.

- Αν θέλω λέει! Αναστέναξα και κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ.

Τότε λοιπόν ο δράκος ξεκίνησε να μου λέει όλες εκείνες τις ιστορίες που σας έχω γράψει μέχρι τώρα για να τις μάθετε και εσείς. Όταν πια τελείωσε με το δάκρυ του δράκου κόντευε να ξημερώσει.

- Νομίζω ότι πρέπει πλέον να φύγουμε. Του είπε η νεράιδα κοιτώντας από το παράθυρο τον ήλιο που ξεπρόβαλε. Σε λίγο θα ξυπνήσουν οι άνθρωποι.

Τότε πήγε πάνω από το κεφάλι του δράκου και τον έλουσε με νεραϊδόσκονη. Μόλις τελείωσε ο δράκος είχε γίνει μικρούλης όπως ήταν όταν ήρθαν και μαζί ξεκίνησαν για το παράθυρο.

- Να μας περιμένεις, θα ξανάρθουμε. Μου είπε την ώρα που τους άνοιγα για να βγουν έξω.

- Θα σας περιμένω. Τους είπα μαγεμένη ακόμα από όσα είχα ακούσει και τους χαιρέτησα με το χέρι μου καθώς πετούσαν μακριά.

Όταν γύρισα να πάω να ξαπλώσω είδα το γιο μου να με περιμένει στην πόρτα του σαλονιού.

- Καλημέρα μαμά! μου είπε χαμογελαστός.

- Καλημέρα Γιώργο μου! Έλα να σου κάνω το γάλα σου και να σου πω μια πολύ όμορφη ιστορία.